Discussietekst: anti-interventie manifest
Geschreven door Ludo De Brabander, Mario Franssen en Marc Vandepitte
Als gevolg van de debacles in Afghanistan en Irak was de idee van militaire interventie wat in diskrediet geraakt. Beide oorlogen kosten handenvol geld, hebben heel veel slachtoffers gemaakt en kregen een falende staat als resultaat. Bovendien rezen er heel wat twijfels over de motieven van deze interventies.
Maar door de oorlog in Libië kregen de voorstanders van interventie de wind opnieuw in de zeilen.i Het was blijkbaar mogelijk om op een korte tijd en met een beperkte militaire inzet een dictator ten val te brengen. Opvallend: zelfs in progressieve kringen was er begrip voor deze Navo-interventie. Zelfs nu we weten dat ze geleid heeft tot 50.000 slachtoffers, verwoeste steden, ongecontroleerde gewapende milities en een staat in ontbinding, aanvaardden velen de operatie in Libië als een verantwoord of zelfs noodzakelijk westers ingrijpen, dat de geschiedenisboeken kan ingaan als een korte, propere en geslaagde oorlog.
Vandaag klinkt de roep steeds luider om tussenbeide te komen in Syrië, en ook Iran ligt in het vizier. Staan we aan het begin van een nieuwe reeks buitenlandse interventies? Het argument daarvoor is dat de soevereiniteit van de betrokken landen niet absoluut is en niet langer geldt als er zware inbreuken worden gepleegd op de mensenrechten of het internationaal humanitair recht. Het is dan onze verantwoordelijkheid en plicht om tussenbeide te komen als er wreedheden worden begaan tegen een bevolking, zo luidt de redenering.
De NAVO, instrument voor geostrategische belangen
Geschreven door Ludo De Brabander en Georges Spriet
Door Ludo De Brabander en Georges Spriet
De Noord Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is in 1949 opgericht. Voor haar aanhangers is het de verdienste van dit militair bondgenootschap dat het een dam kon opwerpen tegen een agressief expansionistisch communistisch systeem dat Europa opnieuw in een oorlog dreigde te storten. Het discours over de oorlogsdreiging vanuit Oost-Europa werd sterk gepopulariseerd in de media. Er werd graag verwezen naar de blokkade van Berlijn, de Koreaanse oorlog, het neerslaan van de Hongaarse opstand, de Praagse lente, enzovoort. Historische uitspraken zoals die van Paul-Henri Spaak met zijn bekende 'nous avons peur'-toespraak voor de derde Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (september 1948) moesten de perceptie van een reële dreiging onderstrepen. De oprichting van de NAVO en de bewapening was in die context broodnodig om de tegenstander af te schrikken en desnoods militair van antwoord te dienen.
Een dieper lezing en analyse van de feiten geeft evenwel een veel genuanceerder en zelfs ander verhaal. De oprichting van de NAVO had veel minder met de externe militaire dreiging van het Oostblok te maken, dan wel met ideologische, economische en geopolitieke belangen.
Ongelukkige Verjaardag! 10 jaar oorlog in Afghanistan
Geschreven door Soetkin Van Muylem
Afghanistan heeft te kampen met een chronische instabiliteit. In de 19de eeuw was het gebied een pion in de Great Game tussen Tsaristisch Rusland en Brits-Indië. In de 20ste eeuw werd het onder de voet gelopen door het Rode Leger en daarna viel het ten prooi aan een gruwelijke burgeroorlog. Het nieuwe millennium bracht niet veel beterschap. De VS/NAVO-bezetting gaat in 2011 al haar tiende jaar in.
De EU en de Arabische protesten
Geschreven door Ludo De Brabander
Dinsdag 21/2 organiseerde de overleggroep Midden-Oosten van 11.11.11 in Gent een studiedag en debatavond rond het Midden-Oosten. De dag werd ingeleid door Ludo De Brabander en Brigitte Herremans. In het dossier hierna kan je hun bijdrages lezen. Voor de reacties vanuit de Arabische civiele samenleving verwijzen we u naar de website van Arab NGO Network for Development en Civil Society Resources for Development in the Arab region.
Hits: 5486
De grond van de zaak. Autochtonie en globalisering in Ivoorkust
Geschreven door Karel Arnaut
Naarmate het conflict in Ivoorkust aansleept wordt het steeds meer gepersonifieerd — een destructieve tête à tête tussen twee presidenten. In zo'n scenario dreigt de gepolariseerde Ivoriaanse bevolking de rol toebedeeld te krijgen van willoos instrument, stootkussen tussen twee botsende ambities. Maar beide hoofdrolspelers zijn slechts gedeeltelijk de auteurs van deze tweestrijd. Ze zijn vooral de producten van oude en minder oude tegenstellingen, gebroken dromen en apocalyptische angsten die grote delen van de Ivoriaanse bevolking in hun greep houden. Dat deze sentimenten nu op de spits zijn gedreven kan vrij eenvoudig worden uitgelegd als de uitkomst van een aantal electorale procedures en partijpolitieke keuzes. Echter, dat deze polarisering een brede populaire basis geniet en angstwekkend diep de Ivoriaanse bevolking in twee snijdt, vraagt om een ruimere analyse (Dossier).