Vrede vzw
De vredesbeweging tegen Petersberg II
Geschreven door Ludo De Brabander
De VS en de NAVO reageerden op de aanslagen van 11 september 2001 met een oorlog in Afghanistan. Tien jaar geleden, in december organiseerde de oorlogscoalitie een conferentie in Petersberg, nabij het Duitse Bonn, waar een voorlopige Afghaanse regering onder president Hamid Karzai werd opgericht. Een paar dagen later keurde de VN Veiligheidsraad de ISAF-missie (International Security Assistence Force) goed. De Duitse Bondsregering heeft nu weer een uitnodiging gestuurd voor een tweede Petersbergconferentie op 5 december 2011. Vertegenwoordigers uit 90 landen komen samen om te discussiëren over “vooruitzichten op vrede”. Achter deze propaganda voor vrede schuilt de brutale oorlogspolitiek. Met een grote betoging en een tegenconferentie eist de vredesbeweging dat er echt werk gemaakt wordt van vrede te beginnen met een terugtrekking van de troepen uit Afghanistan.
Door een bloedige NAVO-aanval op een militaire post in Pakistan eind november waarbij 26 Pakistaanse militairen omkwamen, kreeg het ‘vredesimago’ van de deze tweede Petersbergconferentie een zware deuk. De Pakistaanse regering heeft laten weten dat ze de conferentie boycot. De Pakistaanse senaat keurde daarop unaniem een resolutie goed waarin de aanval een “barbaarse” en “totaal intolerabele aanslag op de soevereiniteit van het land” wordt genoemd. De resolutie stelt dat het niet de eerste keer is dat er dergelijke incidenten gebeuren en weigert genoegen te nemen met de NAVO-verklaring het om een misverstand zou gaan. De senaat schuwt de harde taal niet. Het spreekt van een “NAVO-agressie” en vraagt dat Pakistan zich in de toekomst tegen dergelijke aanvallen op alle mogelijke manieren verzet.
De NAVO voert in Afghanistan nu al jaren een oorlog voor economische en politieke belangen eerst onder het voorwendsel van een oorlog tegen de terreur vervolgens als een vorm van ‘humanitaire interventie’. Het resultaat oogt desastreus: vernietigde infrastructuur, grootschalige ondervoeding, lage levensverwachtingen en groeiend geweld tegen vrouwen. Jaar na jaar groeit het aantal burgerslachtoffers. Tegelijkertijd worden de mensen die voor de oorlog en miserie vluchten in Europa op een onmenselijke manier behandeld.
De leiders van de oorlogscoalitie hebben aangekondigd dat ze op Petersberg II over ‘politieke oplossingen’ willen discussiëren. Dat is een farce. In werkelijkheid worden meer Afghaanse soldaten en politiemensen opgeleid om de NAVO-troepen die al zware verliezen leden, te vervangen. Terwijl er gepraat wordt over vrede wordt de oorlog verder gezet. De opleiding van zoveel troepen en de import van grote wapenarsenalen leggen juist een hypotheek op de toekomst van het land. Daarnaast wil de NAVO de civiele-militaire samenwerking (CIMIC) uitbreiden, wat staat voor de integratie van politieke, militaire, economische, humanitaire en beleidsinstrumenten. ‘Ontwikkelingshulp’ is een deel geworden van de ‘humanitaire’ NAVO-strategie die niet de ontwikkeling maar de verovering van de harten en geesten van de Afghanen tot militair doel heeft.
De internationale vredesbeweging is in Bonn bijeen en laat zich niet misleiden. Wat voorgesteld wordt als een ‘perspectief voor vrede’ moet ten dienste staan van een verdere internationale militaire interventie en bezettingspolitiek. Oorlog is altijd al synoniem geweest voor dood en mensenrechtenschendingen, zoals we ook in Libië konden zien.
De regeringen van de oorlogscoalitie willen de oorlog voortzetten en discussiëren vooral over hoe dat in de toekomst moet gebeuren. De vredesbeweging wil dat er een einde komt aan die oorlogspolitiek en vraagt een onmiddellijke stopzetting van de vijandelijkheden. De immense budgetten voor deze oorlog moeten gebruikt worden voor de verbetering van de levensomstandigheden van de Afghanen. Er is geen andere weg naar vrede. Er zijn heel wat prominente gasten op de betoging en de tegenconferentie van de vredesbeweging in Bonn, onder wie Malalai Joya, de Afghaanse vredesactiviste. Zij zegt dat de progressieve vredeskrachten In Afghanistan bestaan en alle steun nodig hebben in hun strijd tegen het corrupte en criminele regime in Afghanistan zijn internationale beschermheren.