De NAVO heeft de leiding genomen over de militaire operatie in Libië. Secretaris-generaal Rasmussen beweert dat het doel er in bestaat om burgers te beschermen die bedreigd worden door het Khadafi-regime. “De NAVO zal alle aspecten van de VN-resolutie uitvoeren, niet meer, niet minder”. De VN-resolutie 1973 geeft weliswaar toestemming om “alle maatregelen” te nemen om burgers en door burgers bevolkte regio's te beschermen, maar op het terrein zien we dat dit mandaat ver overschreden wordt. De 'internationale coalitie' treedt nu immers op als de facto luchtmacht van de rebellenbeweging die bewapend is met Kalasjnikovs, bazooka's en artilleriegeschut. In de wandelgangen van de NAVO circuleert nu het idee om de rebellen nog beter te bewapenen. Ons land is bij monde van minister Vanackere vooralsnog tegen, omdat hij het een stap te ver zou vinden om dit conflict met militaire middelen te beslechten. Begrijpe wie begrijpe kan, want met onze F-16's opereren we wel in een context die nu al het karakter krijgt van een open oorlog. Wat gaat ons land doen als de VS en Groot-Brittannië inderdaad wapens gaan leveren? Ondertussen bevestigde de Britse premier Cameron de aanwezigheid van Britse elitetroepen op Libische bodem. VN-resolutie 1973 geeft geen mandaat voor het bewapenen van de rebellen, noch voor het ontplooien van troepen aan de grond. Cynisch genoeg is de enige echte winnaar van deze escalatie de wapenindustrie, nadat ze eerder al heel wat poen verdiende aan de bewapening van de dictator die we nu bestrijden.

Al enkele dagen na de goedkeuring van VN-VR resolutie 1973 en de bombardementsvluchten op Libië groeit de internationale weerstand. Blijkbaar zijn er heel wat landen die nu de aard en de consequenties van de militaire interventie vrezen. China en India, twee grote leden van de VN-Veiligheidsraad, vragen nu openlijk dat er een einde wordt gemaakt aan de bombardementen. Linkse intellectuelen en activisten tonen zich verdeeld. Een niet onbelangrijk deel van hen toont zich voorstander van de no-flyzone als antwoord op een dreigende slachting van de rebellen door de troepen van het regime Kadhafi.

De Franse militaire interventie in Mali kan niet louter begrepen worden als een Westerse grondstoffenoorlog. De Fransen zijn lang niet meer de monopolist in de West-Afrikaanse regio. Het probleem met de jihadisten in de Sahel mag ook niet onderschat worden. Hun strijd past evengoed in het perspectief van een grondstoffenoorlog. Volgens doctoraal onderzoeker Thierry Limpens en voorzitter van de vredeorganisatie Nieuw Thabor Solidariteit, is er dringend nood aan een analyse die ernst maakt van de rol van de "opkomende" niet-Afrikaanse economieën en hun invloed op de veiligheid in de regio. Hij gelooft dat indien de VN haar resolutie over een "mondiale cultuur van vrede" wil realiseren, ze dringend op zoek moet naar bijkomende politieke instrumenten.