Horror, er zou wel eens naar vrede gestreefd kunnen worden!

Image
Trump, Xi, Poetin

Foto: Daniel Torok, publiek domein

Horror, er zou wel eens naar vrede gestreefd kunnen worden!
Artikel
9 minuten

Zo groot is het verval en de verloedering van de mainstream media inmiddels dat pogingen om een vreedzamere wereld tot stand te brengen op verbijstering en afkeer worden onthaald.

Op 19 november kwamen in het Chinese Shenzhen de presidenten van China, Rusland en de Verenigde Staten voor het eerst in de geschiedenis samen. Ze brachten er een 'Verklaring voor vrede' uit, waarin ze herbevestigden dat een kernoorlog niet te winnen valt en nooit gevoerd mag worden, overeenkwamen een dialoog aan te gaan over het terugdringen van de nucleaire risico's en er zich toe verbonden om de Verenigde Naties te hervormen, zodat deze organisatie haar opdracht inzake vrede en veiligheid kan vervullen. Deze drie landen bezitten samen ongeveer 90% van alle kernkoppen ter wereld en sinds het aflopen van het New START-verdrag op 5 februari 2026 zijn de twee grootste kernwapenarsenalen (Rusland en de VS) bovendien voor het eerst sinds 1972 niet langer aan verdragsrechtelijke beperkingen onderworpen. Je zou verwachten dat uitspraken over nucleaire terughoudendheid op de redacties van de kranten in New York, Washington en Londen toch enige opluchting zouden teweegbrengen.

Het tegendeel blijkt waar. De ‘New York Times’, de ‘Washington Post’, de ‘Wall Street Journal’ en de ‘Financial Times’, daarin gevolgd door Reuters, reageerden minachtend en verontrust. Horror, horror: er zou weleens naar vrede gestreefd kunnen worden. Het gevaar voor de wereld schuilt volgens de kranten niet in een nucleaire wapenwedloop zonder verdragsrechtelijke beperkingen, noch in de oorlog die sinds februari de Straat van Hormuz grotendeels heeft afgesloten, noch in de Oekraïne-oorlog die inmiddels zijn vijfde jaar is ingegaan. Nee, het gevaar bestaat erin dat de VS-president met zijn Chinese en Russische ambtgenoten aan een ronde tafel heeft plaatsgenomen en zelfs beleefd is geweest tegen hen.

Peter Baker, de belangrijkste Witte Huis-correspondent van de New York Times, berichtte met nauwelijks verholen afkeer dat de president de “autocraten omhelsde, op de schouders klopte en hen breed toelachte”. Zijn collega's Katie Rogers en David Sanger betreurden dat de topontmoeting Poetin uit zijn positie als internationale paria had gehaald - alsof oorlogen sneller eindigen wanneer de leiders van de strijdende partijen niet met elkaar mogen praten. Toen Xi opriep tot de afschaffing van kernwapens, deed de Times dat af als “een utopische doelstelling”. Nochtans zijn de VS, Rusland en China op grond van artikel VI van het Non-proliferatieverdrag verplicht te goeder trouw te onderhandelen over nucleaire ontwapening. Wat de Times als utopisch bestempelt, is dus een juridische verplichting van de VS.

Het editoriaal van de Wall Street Journal deed Xi’s verklaring, onder de kop “Nucleaire vrede in onze tijd? Niet”, af als “diplomatiek gezwets”. De redactie’s eigen recept voor nucleaire vrede bestond uit een spoedprogramma om sneller werk te maken van de ontwikkeling van een vanuit zee gelanceerde nucleaire kruisraket met geringe explosieve kracht. Het beste project om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan, was volgens de krant dan weer het overtuigend winnen van de oorlog tegen Iran. Kortom, de manier om het nucleaire gevaar te reduceren, bestaat erin meer kernwapens te bouwen, en de manier om de verdere verspreiding van deze wapens te voorkomen, is het blijven bombarderen van een land dat zelfs niet over kernwapens beschikt. Het gaat hier om een oorlog die heeft geleid tot de sluiting van de Straat van Hormuz en die de VS-burgers bij de tussentijdse verkiezingen van deze maand duidelijk hebben afgewezen.

Hillary Clinton betoogde in de New York Times dat een sterke president harde eisen zou hebben gesteld aan Poetin en Xi een waarschuwing zou hebben gegeven. Daarnaast riep ze het VS-Congres op Oekraïne te helpen om Starlink te gebruiken bij het opsporen en aanvallen van lanceerinstallaties voor ballistische raketten op Russisch grondgebied. Clinton sloot haar betoog af met de vertrouwde leuze waarmee de VS zijn oorlogen rechtvaardigt: “Het is nu tijd voor actie, niet voor toegevingen”. Tot haar eigen staat van dienst op het gebied van ‘actie’ behoren haar stem in de Senaat in 2002 voor de autorisatie van de invasie van Irak en haar pleidooi als minister van Buitenlandse Zaken voor de NAVO-bombardementen op Libië in 2011, die veel verder gingen dan het VN-mandaat om burgers te beschermen en een verwoest land achterlieten. In het vocabularium van mevrouw Clinton staat het helpen coördineren van aanvallen op doelen binnen het grondgebied van de grootste kernmacht ter wereld gelijk aan een strategie, terwijl gesprekken voeren met de president ervan als toegevingspolitiek (‘appeasement’) wordt bestempeld.

De Washington Post deed er nog een schepje bovenop. In zijn hoofdartikel meldde de krant dat de drie wereldleiders één belangrijke overeenkomst hadden bereikt: een poging om het internationale samenwerkingsstelsel dat na de Tweede Wereldoorlog werd opgebouwd “nog verder te ontmantelen”. Ned Price, een voormalig diplomaat van de regering-Biden, vertelde de Washington Post dat de drie leiders de spelregels die de liberale democratieën tachtig jaar lang hadden gediend, overboord gooiden. Tot die spelregels behoren onder meer het NAVO-bombardement op Servië, zonder toestemming van de Veiligheidsraad in 1999; de invasie van Irak op basis van valse voorwendselen in 2003; de omverwerping van Muammar Qadhafi in 2011; het geheime CIA-programma waarbij rebellen werden bewapend om de Syrische regering ten val te brengen; twintig jaar oorlog tegen Afghanistan; de herhaalde veto's van Washington tegen resoluties van de Veiligheidsraad waarin werd opgeroepen tot een staakt-het-vuren in Gaza, terwijl VS-bommen op Gaza vielen; en nu een oorlog tegen Iran die zonder enige toestemming van de Veiligheidsraad is begonnen. De Washington Post gaf in één enkele zin toe dat critici er al lange tijd op wijzen dat de VS naar eigen goeddunken intervenieert in andere landen.

Een tweede artikel in de Washington Post was volledig gewijd aan de indeling van de zitplaatsen. Xi zat in het midden, met zijn gezicht naar de camera’s, terwijl Trump en Poetin in profiel zaten. Een voormalige functionaris van de regering-Biden waarschuwde prompt voor een door China gedomineerde wereldorde. De nieuwste bedreiging voor de westerse beschaving bestaat er dus in dat de gastheer van de top op de plaats van de gastheer zit. Het artikel vermeldde niet dat de Chinese economie -gemeten naar koopkrachtpariteit- inmiddels ongeveer een derde groter is dan de Amerikaanse, noch dat de Chinese industriële productie ongeveer twee keer zo groot is als die van de VS. Het werkelijke probleem is de veronderstelling van Washington dat het aan het hoofd van elke tafel moet zitten.

De Financial Times velde zijn oordeel al voordat de top had plaatsgevonden. Onder de kop ‘Poetins waanbeelden over een “nieuw Jalta”’ waarschuwde de redactie dat de bijeenkomst eruitzag als een beloning voor agressie en mogelijk de opvatting zou bevestigen dat grootmachten opnieuw de soevereiniteit van kleinere landen kunnen opofferen in onderlinge onderhandelingen. In de Shenzhen-verklaring werd in werkelijkheid met geen woord gerept over het verhandelen van de soevereiniteit van kleinere landen. Bovendien zou de Financial Times moeten weten dat Roosevelt, Churchill en Stalin tijdens de conferentie van Jalta overeenstemming bereikten over de stemmingsprocedure van de Veiligheidsraad, waardoor de oprichting van de Verenigde Naties mogelijk werd.

De Financial Times haalt verder de neus op voor Ruslands bezwaar tegen de oostwaartse uitbreiding van de NAVO, hoewel Rusland niets anders vraagt dan wat de VS sinds 1823 zelf heeft opgeëist onder de Monroe-doctrine, namelijk dat geen enkele rivaliserende macht militaire basissen en bondgenootschappen mag vestigen aan zijn grenzen. De werkelijke ramp is het reeds dertig jaar durende VS-project om de NAVO tot aan de Russische grens op te schuiven, wat Oekraïne zijn vrede, een groot deel van zijn grondgebied en een generatie jonge mannen heeft gekost. Het voorstel van de Financial Times is om zich voor te bereiden op een lange oorlog, terwijl de EU een nieuwe lening van 45 miljard euro voor Kiev voorbereidt. Vechten tot de laatste Oekraïner, daaruit bestaat de ‘verdediging’ van Oekraïne dus volgens de Financial Times.

Op dezelfde dag als de topontmoeting in Shenzhen, kwamen de Europese leiders van de ‘coalitie van welwillenden’ bijeen in Berlijn. De plannen van deze coalitie omvatten onder meer de ontplooiing van troepen in Oekraïne na een eventueel bestandsakkoord - iets wat Moskou afwijst. De Duitse bondskanselier Friedrich Merz deed de top in China af als een foto-opportuniteit, en de Poolse premier Donald Tusk dreef de spot met Trump omdat hij Poetin een vriend noemde. Reuters oordeelde dat de top de limieten van Trumps gepersonaliseerde diplomatie aan het licht bracht en citeerde de Democratische fractieleider in de Senaat, Chuck Schumer, die de bijeenkomst een “historische vernedering” noemde. De Democraten hebben zojuist, op een golf van kiezerswoede over de oorlog tegen Iran, de controle over het Congres verworven. In plaats van te verwelkomen dat er een stap terug wordt gezet van de grootmachtenconfrontatie, verwijt hun leider de president dat hij niet meer heeft afgedwongen van Peking en Moskou.

In al deze berichtgeving van de mainstream media komt steeds hetzelfde eenvoudige moralistische verhaal naar voren: democratieën met westerse waarden tegenover de autocraten. De Washington Post benadrukte het contrast tussen het gemak waarmee de autoritaire leiders in Shenzhen hun landen besturen en de leiders op de bijeenkomst in Berlijn die verantwoording moeten afleggen aan de kiezers. Toch hebben de VS-kiezers de oorlog tegen Iran resoluut verworpen, net zoals de oorlogen in Oekraïne en Gaza ertoe hebben bijgedragen dat de Democraten in 2024 het Witte Huis verloren. Het Amerikaanse volk is de oorlogen moe, net als de bevolking van Europa. Niettemin prediken de mainstream media, die zo hoog oplopen met de ‘democratie’, meer oorlog en noemen ze dat democratische waarden. Zoals deze waarden in de praktijk gebracht worden door Washington en zijn bondgenoten, komen ze neer op oorlogen en regimewisselingen, van Servië tot Iran, evenals VS-bommen en diplomatieke dekking voor de genocide in Gaza. De rest van de wereld heeft de hypocrisie inmiddels opgemerkt, ook al hebben de redacties van de kranten in New York, Washington en Londen dat nog niet gedaan.

De Verklaring voor Vrede is slechts een begin. De VS en Rusland zouden zich aan de bepalingen van het New START-verdrag moeten houden terwijl ze onderhandelen over een opvolgend verdrag, waar China zich op termijn bij moet aansluiten. De mogendheden zouden alle drie moeten overeenkomen om beslissingen over het lanceren van kernwapens nooit aan artificiële intelligentie over te dragen. President Trump zou publiekelijk moeten verklaren dat de VS de toetreding van Oekraïne of Georgië tot de NAVO niet zal steunen. Dat zou de weg vrijmaken voor een onderhandelde vrede en een neutraal Oekraïne, zoals Oostenrijk dat al is sinds 1955. De G20-top in Doral, Florida, op 14 en 15 december is de volgende gelegenheid waarop de agenda van Shenzhen kan worden voortgezet en India bij de dialoog betrokken kan worden. Een serieuze pers zou deze ontwikkelingen toelichten en de leiders aan hun beloften houden. In plaats daarvan wordt er geklaagd over de omhelzingen.

In november 1985 verklaarden Ronald Reagan en Michail Gorbatsjov in Genève dat een kernoorlog niet gewonnen kan worden en nooit gevoerd mag worden. Twee jaar later ondertekenden zij het INF-verdrag ('Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty'), waarmee een volledige categorie kernwapens werd geëlimineerd. In Shenzhen herhaalden drie presidenten hun woorden. In 1985 werden die woorden staatsmanschap genoemd. In 2026 noemt de Wall Street Journal ze gezwets. Zo groot is het verval en de verloedering van de mainstream media, wiens niet-aflatende oorlogsstokerij noch hun lezers, noch het bredere publiek dient.


Iets fouts of onduidelijks gezien op deze pagina? Laat het ons weten!

Lees meer

Zonder kritisch middenveld, geen gezonde democratie!

De Vlaamse regering is met de botte bijl door de structurele subsidie van Vrede vzw gegaan. Vanaf 2026 moeten we het doen met meer dan de helft minder dan verwacht. Dit brengt onze algemene werking in gevaar! Een kritische, antimilitaristische tegenstem is vandaag nochtans meer dan nodig. Stel ons in staat om de strijd voor vrede en rechtvaardigheid voort te zetten!

Basisinfo

Nieuwsbrief

Schrijf je in op onze digitale nieuwsbrief.


Source URL: https://www.vrede.be/nieuws/horror-er-zou-wel-eens-naar-vrede-gestreefd-kunnen-worden